Omstreeks 07:30 uur vertrokken we uit Purmerend met ons bijna 50 jarig sloepje “Zeven Dollen” op de trailer achter de auto. In de auto zaten onze iets jongere stuurman, coach, roadcaptain en lieverd Ron, de ook iets jongere SB slagroeister Carrie en de iets oudere SB boegroeister Joke. Een beetje slaperig nog en ook een beetje gezond nerveus. Voor Joke wordt dit haar eerste HT.

We rijden Noord-Holland uit over de afsluitdijk, die 75 jaar geleden onze Provincie verbond aan de in mijn ogen mooiste provincie van Nederland, Friesland. Hier is gezwoegd en geworsteld met de elementen om de dijk te kunnen sluiten. Hoe lang nog voordat hij vanwege de almaar stijgende waterstand verhoogd zal worden? Niemand weet het nog, maar we moeten waakzaam blijven.  Over zwoegen gesproken, dat gaan wij ook doen vandaag.

 “Wij gaan roeien op het wad,van Harlingen naar Terschelling,

sloepen vol, de riemen vast,van Harlingen naar Terschelling,

recht door zee op volle kracht,van Harlingen naar Terschelling” 

Nog geen week geleden heb ik dit lied uit volle borst meegezongen met Marcel Kramer op het roeiersfeest tijdens de Slag om de Zaan en op het moment dat ik dit schrijf speelt de mediaspeler het liedje af op mijn computer om mij weer wat inspiratie te geven. Ik mijmer wat weg tijdens de autorit en tuur wat over de voormalige Zuiderzee, maar naar mate we Friesland naderen zie ik kopjes op het water ontstaan! Hmm, de Meteo had gelijk, aanwakkerende wind uit ZW kracht 4 naar 6 Bft. Ja, dit wordt een mooie pot roeien. Waar het voor de beginnende HT roeisters, waarvan we er drie van aan boord hebben, nog even slikken zal worden. Maar de Koninginnerace mag je als sloeproeier natuurlijk niet zomaar voorbij laten gaan!  

Groepsfoto gemaakt in 2006

De bemanning bestaande uit Linda, Danielle, Jeanette, Wieke, Joke, ondergetekende en Ron waren er klaar voor. Ongeveer 17 km roeien, dat is wat we vandaag gaan doen. De trainingen in praktijk brengen. Het weer liet er geen twijfel over bestaan, dit gaat een zware pot worden. Harde tot soms zeer harde windstoten in een bui zouden ons kunnen treffen vandaag. De hele week regende het bijna continue. Goed voor de tuin na de droge periode van een maand maar minder plezierig voor een sloeproeier.

Om 13:00 uur moesten we starten, samen met de Kaapse pracht en de Octopus (Kuikensloep). Door de harde zuidwestelijke wind werden we over de startlijn geblazen, het moet een spectaculair gezicht zijn geweest. De stemmen van onze fans overstemden echter het windgeruis en het slaan van onze riemen in het water. Al gauw lag de Kaapse Pracht een stukje achter ons, dat gaf een goed gevoel. Die grote sloep met acht roeisters erin zou toch harder moeten kunnen. Vorig jaar nog verloren wij van ze met een minimaal tijdsverschil en dat mag vandaag niet gebeuren!

Op weg naar de Zaanbrug in Wormerveer werd er geclaxonneerd vanuit een auto op de kade. Trouwe fan Margreet Arends reed een stukje met ons op, al toeterend en joelend vanuit haar autoraam. Dát hebben we nodig Margreet, dank je wel! Even verderop in de Zaanbocht het binkie van onze Daan vergezeld door haar ander binkie, vader Ron, voor de verandering gewapend met fotocamera. Getoeter en gejoel op weg naar het eerste keerpunt(de Pr. Clausbrug). Daar arriveerden wij als derde sloep, na de Octopus en de Havendienst. En toen stik in het windje weer terug naar Wormerveer. Eerst weer langs de binkies en daarna hoorden we Margreet gelukkig weer luid en duidelijk! Daar ga je zo hard van! Eenmaal onder de Zaanbrug door langs Wilma’s fitness, ook zij stond ons aan te moedigen. Helaas daarna een kort stukje zonder fans langs de Zeepziederij, de showboat en de Zaanse schans op weg naar de Julianabrug.
Gelukkig op de brug weer wat fans die ons toeschreeuwden. Het was een lastig stukje roeien daar met de harde Zuidwestenwind, bij de Tate&Lyle fabriek leek het wel alsof we ons in de Bermudadriehoek bevonden. Van alle kanten kwam de wind en leek ons mee omhoog te willen trekken.

Bij de spoorbrug lag een controlebootje met daarin Martin (eega van Jeanet) en Petra, roeister bij de Huysman. Zij moesten de ploegen checken op het eventueel niet navolgen van de regeltjes. Natuurlijk werden we door hen luid aangemoedigd en staan we ook weer op de foto! De rondvaarboot met vips voer langs ons heen. Ze hadden zelfs een liedje voor ons ingestudeerd. Dank je wel Jolanda, het klonk heerlijk! Dan op weg naar de Verkadefabriek, waar tegenwoordig ook een fitnesscentrum en een spelletjesmuseum in gevestigd is. Maar koekjes bakken kunnen ze daar ook nog steeds, want het is een verademing om na de zetmeellucht van Tate&Lyle de sultana´s met bosvruchtenlucht te ruiken.
Bij het keerpunt aangekomen werden we net ingelopen door de Kaagtijgers. De inhaalmanoeuvre verliep niet geheel vlekkeloos. Wieke kwam even in botsing met een riem van de andere sloep en was even uit het veld geslagen. Ze herstelde zeer snel en al gauw mochten wij ook het keerpunt ervaren met lopen riemen aan bakboord.

Even daarvoor had ik net een paar slokken roosvicee weggewerkt, tijdens de extra inspanning bij het keerpunt heb ik hetzelfde slokje ongeveer 3 keer opgehoest en weer doorgeslikt. Ik voelde me net een herkauwende koe. Kort daarna moest ik even denken aan de ervaring van Linda die een keer vlak voor een training appelmoes had gegeten. Dat viel ook niet geheel lekker of zeg maar liever geheel niet lekker! Ik begreep meteen wat ze te verduren had gehad! We zullen maar niet verder in details treden.
Ergens op een van de flats langs de Zaan klonk gejuich voor Ron, het bleek zijn oom Joop te zijn. Gelukkig, dat hadden we weer even nodig. Eigenlijk hadden wij hier op het laatste stuk op weg naar de finish het windje in de rug verwacht, maar niets was minder waar. Af en toe hadden we hem toch weer tegen. Inmiddels waren we 2 uur onderweg. Dus weer langs de zoete koekjeslucht van Verkade, dan naar de cacaobonenlucht van Gerkens, de zetmeellucht volgde en als de wind iets anders had gestaan, hadden we ook nog de vers gebrande pindalucht van Duyvis geroken. Welkom op de Zaan, een prachtige rivier langs industrieel erfgoed. Op de Julianabrug hadden zich de laatste fans verzameld, eega van Joke, Kas met zijn dochter Melanie maakten foto´s en moedigden ons aan. Mel deed dat zelfs voor twee!

Dan het laatste sprintje, nu wel met de wind in de rug, op weg naar de finish. Daar werden we verwelkomd met schippersbitter en een zak Duyvisnootjes. Als toetje mochten we nog even zelf terugroeien naar de zeilvereniging `De Onderlinge` tegen de snoeiharde wind in en dat was niet fijn. Gelukkig kregen we een sleepje van een motorvlet en lieten we ons naar de haven brengen.
Moe maar voldaan gingen we van boord. Daarna omkleden en naar de feesttent om een biertje te drinken en een maaltijdsalade te verorberen.

De prijsuitreiking was een volslagen verassing! We kregen de Chris Renooy wisselbokaal, omdat we de beste Zaanse ploeg waren! Daarna in het algemeen klassement dames konden we ook nog eens de eerste prijs ophalen. Het kon niet meer stuk! De Zeven Dollen op het podium! Wat een geweldig gevoel. Bij de heren werd de Vergaan tweede en de Huysman vierde. Na de prijsuitreiking werd er nog even stevig doorgedanst en gefeest tot de spieren echt niet meer wilden en we naar huis zijn gegaan!
Einde van een mooi roeifestijn!