Na achtervolgt te zijn door blessures en andere omstandigheden heeft de Zeven dollen eindelijk weer een wedstrijd in het verschiet. En wel de Amsterdamse Grachtenrace op 13 oktober 2007. De sloep lag weer tijdelijk geparkeerd bij werf 't Kromhout.

Bras, de hond van Dick van Amerongen, was best blij met al die roeiers op het erf die wel even met hem wilden spelen. Maar er moest natuurlijk wel een wedstrijd geroeid worden! Dus nadat alle tennisballen gegooid waren en Bras zijn tong bijna op de grond hing van vermoeiheid begonnen we met onze warming up.

In de sloep stuurman Ron op zijn vertrouwde plekje, op slag Linda en Carrie, middenbank Wieke en Esther en op boeg Jeanet en Angelina.  Na het inroeien even rekken en strekken en daarna trakteerde Michael ons op een kop koffie bij NEMO. Heerlijk!

Om 10:30 uur in de sloep en afscheid nemen van Doreen en Daphne, onze met een fotocamera gewapende supporters die mee gaan fietsen en de nodige steun gaan bieden.

Op de kade bij de start flink wat publiek; temidden daarvan staan gescheiden van elkaar een ambulance medewerkster en een man in politieuniform flink te zwaaien. Beiden hebben ze een collega naast zich staan.  Naar hun gesprekken kunnen wij slechts gissen, maar zij zijn beiden trots op iets of iemand van de Zeven Dollen. En wij, wij houden van hen.

Ron pept ons nog even op en we roeien op naar de start. Om elf uur precies worden we weggeknald bij het Oude Dock. Rompy neemt de leiding; wij volgen en de Nou-en doet dat achter ons. We proberen in cadans te komen met lange klappen en daar 30 van in een minuut. En wat een prachtig weer vergezelt ons op de tocht der tochten door de grachten van de stad Amsterdam. Na enige tijd horen we onze meefietsende supporters weer. Op een brug worden we verwelkomd met een 7 dollen vlag. Wat leuk en wat doet dat toch goed!

Wij roeien verder over de IJhaven, Ersthaven, Amsterdam-Rijnkanaal en het Lozingskanaal. Het begint al goed warm te worden en Ron besproeid ons waar we maar willen met water uit de "dollen-verdelger". Lekker verkoelend. Onze fans staan even verderop weer op de brug bij de Mauritskade. Wat zij niet weten maar wij wel zien is dat zij met hun koppies over een brugleuning hangen precies daar waar een voor ons duidelijk leesbaar waarschuwingsbord hangt; "Agressieve zwanen met jongen, PAS OP" De meiden begrijpen natuurlijk niet waarom we allemaal heel erg moesten lachen, maar aangezien we even iets anders aan het doen waren konden we er helaas geen foto van maken. Ook stuurman Ron had zijn handen vol aan het manoeuvreren onder bruggen door en het in zijn mond proppen van één van de vele bananen die hij tijdens zo'n wedstrijd wegwerkt. Natuurlijk, het is voor hem ook spannend, intensief en vermoeiend! Wij waarschuwen hem voor achterop komende beroepsvaart, maar alles wat voor de boeg gebeurt, is zijn zorg. Na de Amstel over gevaren te hebben duiken we het Amstelkanaal op. Onze fans delen mee dat ze even gaan lunchen en wij roeien lekker door naar het Olympisch Stadion. Dan komt het voor de meeste zo vervelende Kostverloren kade traject. Linda vindt het leuk, want zij heeft er vroeger gewoond. Dus wij vinden het dan ook wel weer leuk, al blijft het een lang recht stuk roeien. 

Op de Singelgracht worden we ingehaald door een sloep uit Harlingen. Ron probeert nog uit te leggen dat hij het brug gat aan stuurboord wil passeren en dat zij dan de bakboord toegang nemen. De stuurman reageert niet op Ron zijn gebaren taal en geschreeuw, maar gelukkig verloopt het zonder problemen. We snappen achteraf ook wel waarom de stuurman geen reactie gaf, er zat een Russisch team in de (geleende) sloep.

Vanaf een brug moedigde Joke ons aan en ook zij maakte foto´s van ons. Verder op horen we Daphne en Doreen weer, daarna de familie van Carrie met een glas Rosé in de hand al proostend op een goeie eindklassering. Ja ja, maar we moeten nog even. De spieren beginnen te protesteren tegen de intervallen die we nu te verwerken krijgen. Maar nog steeds had niemand ons zo snel al verwacht op dit punt van het parkoers. 

Overal waar we onder een brug doorkomen, horen we onze naam roepen. Veelal oud roeisters, of zij die net even de race (nog) niet aandurfden. Immers het zijn 24 en nog wat keiharde kilometers en het vennijn zit in de staart. En daar zijn wij naartoe op weg.   

We zitten nu drie uur in de boot en Ron wil graag de tijd van vorig jaar verbeteren. Dus we bijten ons vast in onze riemen en gaan op naar de finish. Op de Amstel wordt het met onze fans iets rustiger, men wil ons zien finishen en is alvast op weg daar naar toe. Maar uiteindelijk varen we het Oosterdok  weer op en ronden we de boeg van NEMO. `Nog 150 slagen`, roept Doreen ons vanaf de kade toe. Zij kan het weten, want ze heeft ik weet niet hoeveel keer de Grachtenrace geroeid en moest het dit jaar noodgedwongen aan zich voorbij laten gaan. Maar ze staat er toch en daar zijn we blij mee en trots op.

Na 3 uur, 24 minuten en 59 seconden zit het er op. We behalen een 14e plaats in het damesklassement waarin 31 teams zitten. We hebben er iets van 12 minuten sneller over gedaan als vorig jaar. En daar zijn we trots op.