De boot is gebouwd in 1957 bij Kerstholt in Groningen en is in 1988 in het bezit gekomen van roeiteam “De zeven dollen”. In 1992 is het laatste verfsysteem er op gezet en is met veel bijwerken en repareren vele jaren meegegaan. Dit gaf echter steeds meer problemen vooral bij het onderwaterschip. Het besef dat dit niet zo door kan gaan groeit met ieder seizoen. Tijd voor een grondige restauratie, maar dit lukt ons nooit in één winter! Dit betekent een deel òf een heel seizoen niet roeien!

Technisch adviseur, echtgenoot van één van de roeisters en bootjesduizendpoot Hans Arends heeft al jaren een plan om een roei-zeilsloep voor eigen gebruik te bouwen. Eind 2001 schaft hij zich een nieuwe Kuperus-romp aan en gaat aan de slag. Als tijdens het seizoen 2002 blijkt dat dit toch wel een hele mooie boot wordt en dat team “De zeven dollen” er misschien wel een seizoen mee zouden kunnen roeien, komt de restauratie van de “oude”sloep wel héél dichtbij.

Muiden-Pampus-Muiden 2002. De laatste wedstrijd van het jaar. De boot kan uit het water en alle losse onderdelen worden gedemonteerd, stickers en sponsornamen worden verwijderd. De romp zit onder dikke lagen oude plamuur en diverse verflagen, dit blijkt geen doen om er met de hand af te halen. Alles moet er af, dus naar de straler!
Eerst een offerte gevraagd bij enkele bedrijven. Kalfsvel Behoud in Zaandam is bereid de klus als vriendendienst voor ons op te knappen en de romp ook meteen in een epoxy- primer te zetten. Het resultaat is verbluffend maar ook verhelderend! Ontdaan van alle opsmuk, toont de romp zich met alle littekens die zij in de jaren heeft opgelopen. De huid is getekend, de romp is gedeukt, er zijn kromme spanten, een getordeerde romp en hier en daar een zeer dun vlak. Ook blijken vele klinknagels de tand des tijds niet geheel overleeft te hebben. Nog één seizoen en deze boot zou, denk ik, uit elkaar zijn gevallen!
  De volgende stap is om de romp weer in model te krijgen. Vooral de getorste romp, voor- en achtersteven zijn enkele graden ten opzichte van elkaar verdraaid. Dit verklaart een steeds terugkerende discussie in de sloep; Roeier stuurboord: ”We hellen over naar SB”  Stuurman: ”Nee hoor, over BB” Ook een stuurman heeft dus niet altijd gelijk. Er werd een constructie gemaakt met een hydraulische vijzel om de romp contra te kunnen torderen. Dit staat vanaf nu bekend als operatie ‘wokkel’ en was niet geheel zonder risico, immers, we hebben de romp 200% omgezet om resultaat te verkrijgen. Diverse klinknagels vonden dit teveel van het goede en vielen spontaan uit hun boring. Het lukt uiteindelijk en de spanning was zowel uit de man als uit de romp!
Nu kwam het richten van de spanten aan de beurt, als ook het uitkloppen van de diverse deuken uit de romp. De sloep is goed om mee te werken, maar we moesten wel oppassen, want voor je het weet raakt het materiaal moe en scheurt het. Het spul is tenslotte 46 jaar oud.
De klinknagels moesten nu vervangen worden, deel voor deel, om het verband in het geheel te behouden. Bij elkaar zo’n 400 klinknagels gaan er nieuw in. Vooral in de kielbalk en spanten onder de waterlijn, dit is ongeveer 10% van alle klinknagels in de romp. De juiste nagels zijn trouwens zo in de handel te koop. Met twee man en veel kabaal zijn we hier wel enige middagjes aan kwijt geweest.
We besluiten om de dunne en poreuze delen in het vlak niet te vervangen door nieuwe delen (omdat dit de originele constructie teveel aantast), maar dit te herstellen met een epoxy/glas laminaat, zowel de binnen als buitenzijde van de huid.
Het werk wordt begin 2003 wat vertraagt, de nieuwe sloep moet eerst klaar voor de sleepproef! Op Zaterdag 15 maart gaat de nieuwe boot, inmiddels “Wuptem!” gedoopt te water en direct weer op de trailer, want de volgende dag moet ze gesleept worden in Staveren. Met weer een nieuwe roeiseizoen voor de deur moeten we onze aandacht verdelen, de restauratie gaat goed, maar we zijn nog lang niet klaar. De zomer van 2003 is warm en lang. Goede temperatuur voor de kunsthars, maar het werk gaat niet snel. Er moet getraind, geroeid en vakantie gehouden worden. Schot komt er pas in de zaak aan het einde van het roeiseizoen.
De binnenkant is nu klaar en kan afgecoat worden met een mooie glanzende laag. Het is nu tijd om de romp om te draaien en de buitenzijde onder handen te nemen, hier vinden we nog enkele klinknagels die er aan de binnenzijde nog goed uitzagen, maar nu toch vervangen moeten worden. Het zijn er gelukkig niet veel meer. Eerst maar een laag pantsercoat aanbrengen. De plaatsen waar de sloep vroeger in de klampen heeft gelegen zijn nu duidelijk te herkennen, de afdruk zit als het ware in de romp geperst. Ook is het vlak hier zeer dun, tijd dus voor glas/epoxylaminaat en veel plamuur. Het wegwerken van oude eerdere reparaties kost veel tijd, maar het geheel begint nu toch aardig op te strakken. Vijf lagen pantsercoat gaan erop en als laatste laag kiezen we voor een antifoulingvrije gladde epoxylaag. Dit hebben we afgelopen seizoen ook onder de Wuptem! gebruikt en bevalt zeer goed.
Het is intussen februari 2004, over de kleur van de romp wordt gediscussieerd, hier kom je dus bij een damesteam nooit uit. Het is wintersporttijd en bij afwezigheid van enkelen, besluit Hans de romp toch maar Wuptem! blauw te schilderen. De verrassing is groot, maar ook meteen einde discussie! Wederom kan de boot nu omgekeerd worden en de afbouw kan van start. Het oude voetensteunsysteem is te gecompliceerd en bovendien versleten. De voetbankenmodule van de Wuptem! kon zo overgezet worden in “De zeven Dollen”, het is even sleutelen maar dan heb je ook wat. De dames zijn druk met de riemen, wij maken het roerbeslag en de dolpotten worden opgeknapt.
De tijd begint te dringen, want zaterdag 13 maart 2004 moet er gesleept worden, waarna een nieuw seizoen van start zal gaan met een prachtige gerestaureerde sloep!