Na het eerste succes in IJmuiden gingen we actief op zoek naar twee gastroeisters om de HT dit jaar mee te kunnen roeien. In IJmuiden hoorden we dat Zwaantje uit het team van de Garuda misschien wel met ons mee wilde roeien. Ron heeft de contacten gelegd en inderdaad één plaats werd opgevuld in de sloep. Door veel heen en weer gebel door Wieke en Ron lukte het uiteindelijk ook om Diana van de Zeesteeg op een lege plek in onze sloep te krijgen. Nu zaten we in een luxe positie. We hadden zelf een reserve; Oxana.

Heel langzaam zagen we op traject 4, van de blauwe slenk naar de vliestroom, een armada van roei- en volgboten, op ons inlopen. Pas bij aankomst bij het Schuitengat, waar dit jaar weer zeer weinig water stond, werden we aan alle kanten gepasseerd door snellere heren- en dames teams. Maar nog steeds geen 6 riemertjes. In de verte zagen we wel de Danser dichterbij komen. Het zal moeilijk worden dit sterk roeiende team voor te blijven. Halverwege het Schuitengat staan wat medewerkers van de KNRM tot hun knieën in het water om duidelijk aan te geven waar het beste geroeid kan worden zonder aan de grond te lopen. Achter me hoor ik de dames diverse keren "Grond" roepen en ook aan bakboord klinkt het als een soort echo door. We schrapen met de kiel en het roer in de hoogste stand over de bodem van de Waddenzee. Toch altijd weer heel bijzonder, maar wel lastig roeien. Je wordt er erg door afgeleid, terwijl je volle kracht moet roeien omdat de stroom hier weer tegen loopt. Het gaat dus maar heel langzaam. Op dit traject 6 worden we ook gedubbeld door het team van Gaan 87 uit Zaandam, nadat we aan het begin van het Schuitengat al werden begroet door de Huysman uit Wormerveer.

Zaterdag 19 april 2008, Noordoostenwind 20 á 25 knopen. Koud, grijs en erg vroeg ter plaatse op de Loswal in IJmuiden. Zo vroeg dat er eerst gewacht moet worden op meer sloepen zodat de kraanmachinist achter elkaar door zijn klusje kan doen. Dus dikke jassen aan en op zoek naar een kop koffie in de feesttent. Zoals altijd is iedereen daar goed gehumeurd, want na de 17 voorgaande edities verloopt de organisatie van dit evenement als een trein. We hebben er zin in met zijn allen, hoewel het toch echt koud aanvoelt buiten en volgens de lokale bevolking is het een gemeen zee'tje daarbuiten.

Na de eerste koppen koffie werd de sloep te water gelaten en afgemeerd langs de kade. Nadat de auto en trailer geparkeerd waren, kwam ik er al snel achter dat er iets ontbrak; onze kussens! Balen natuurlijk, want dat hield een retourtje Purmerend in. Gelukkig kwam alles nog tijdig voor onze start in orde en haalden de hulptroepen onze kussens van huis.

Zo tegen half elf was ons dreamteam kompleet. Hier en daar bespeurde ik een ietwat gespannen uitdrukking op de gezichten bij de meiden, maar ook vooral bij mezelf. Jolanda stuurt vandaag voor het eerst een wedstrijd, Joke G. roeit haar allereerste wedstrijd, Oxana mag voor de tweede keer in haar roeileven laten zien wat ze bijgeleerd heeft. En Linda, Wieke, Jeanet en Carrie? Ontelbaar veel wedstrijden geroeid bij elkaar. Onze rots in de branding, stuurman Ron moet vandaag examen Marcom B doen en heeft het helmhout overgedragen aan Jolanda. Dus het is een echte meidenboot vandaag.

Omstreeks half 12 uur installeerden wij ons in het sloepje terwijl Jolanda het palaver bijwoonde. Op de kade verscheen een reporter gewapend met camera en statief die ons namens de IJmuider Courant een interview wilde afnemen. Nog nooit heb ik zo snel een bakboord slagvrouw het hazenpad zien kiezen. Met een atletische sprong stond zij op de kade, terwijl de reporter zich voorzichtig in ons bootje installeerde en de camera op de overgebleven meiden richtte.

Het interview kunt u zien op www.ijmuidercourant.nl

Tijdens het inroeien voelden we de snijdend koude wind aan bakboord boeg inkomen, de start werd daarmee wel wat lastig. Maar Jolanda sloeg zich er dapper doorheen. Om 12:30 uur vertrokken we, onder aanmoediging van onze fans op de kade, samen met de damesploegen in de Onvervaard en de Najade. De start verliep goed en de strijd met de Onvervaard beloofde een mooie te worden.  Voorbij de Velsertunnel konden we deze damesploeg inhalen, we lagen ineens op kop en die positie konden we gelukkig vasthouden tot voorbij de keerboei. Dit dankzij een ontketende stuurvrouw die geen fout van ons onbestraft liet. Vanaf een volgboot hoorden we Bas en Ron, inmiddels teruggekeerd van zijn examen, ons aanmoedigen. En dat geeft je vleugels.

Met de wind in de kont en met grote lange slagen kwam IJmuiden weer snel dichterbij en na 2:19:34 uur finishten we moe en voldaan. In tegenstelling tot 2007 lukte het de herenploeg in de Huysman niet om ons nog in te halen voor de eindstreep. Natuurlijk kwam dit mede dankzij onze trouwe fans op de wal en in de volgboot. Zonder hen presteer je toch minder. We meerden de sloep af aan de kade in afwachting van het kranen. Al gauw lag de sloep weer op het droge en konden we ons omkleden. Want na 10 mijlen roeien, lust je wel weer wat te drinken en te eten.

We praten wat na met onze fans en hebben onze spieren weer los gedanst op de klanken van het shanty koor het Staende Tuygh en de muziek van DJ Jack Aland. En dat allemaal in afwachting van de prijsuitreiking. Zo tegen 18 uur verloste Marco Clots, de woordvoerder van de stichting 10 mijl van IJmuiden, ons uit het lange wachten. De Zeven Dollen werden derde in onze categorie (eerste klasse dames) De beker werd opgehaald en een kort vreugdedansje volgde op het podium! De felicitaties volgden van onze sloeproeivrienden en fans. Wat een verrassende uitslag!  Hopelijk vinden we nog twee roeisters voor de HT en daar hebben we hier en daar ons best voor gedaan. Het zou toch jammer zijn als we nu de Koninginnetocht moeten gaan missen dit jaar.  Hopelijk leest u na 2 mei op deze site dus toch het verslag van de HT.

• . . . .
• - Er zes van de zeven dollen een ander geloof aanhangen?
• - We twee nieuwe roeisters in Maart 2008 hebben die het af en toe zwaar te verduren krijgen? 
• - Wij in Februari 2008 al weer gestart zijn met roeien met de riemen die we hebben?

• Oud nieuws:
• - We een zeven dollen clean team hebben?
• - We ook de beschikking hebben over een zeven dollen bakkie?
• - We de riemen gewoon weer ter hand gaan nemen in december in het weekend?
• - We nog een gezellige Amsterdamse in onze ploeg erbij hebben?
• - De zeven dollen in MPM een 1e prijs hebben behaald over 3 wedstrijdjes totaal?
• - Wat doen de Zeven dollen met Halloween in Muiden? Foto, foto2, foto3
• - De sloep van Amsterdam naar Muiden is gesleept? Foto + foto
• - We alweer een enthousiaste Amsterdamse meid erbij hebben die lekker mee wil roeien? 
• - Wij op zaterdag de 13e oktober als 14e zijn geeindigd (van de 31 damesteams) tijdens de Amsterdamse Grachtenrace?
• - de Zeven dollen op 13 oktober 2007 om 11:00 uur van start gaan in Amsterdam en u ons beslist moet komen aanmoedigen. Kom met z'n allen omstreeks 13:30 uur naar hoek Prinsengracht-Reguliersgracht om het spektakel te komen aanschouwen.
• - De sloep weer in Amsterdam ligt en wij daar trainen voor de Grachtenrace? Foto
• - We tijdens de herfstvakantie alweer een geïnteresseerde dame laten kennismaken met onze mooie sport?"
• …Carrie weer gaat proberen te roeien na een blessure?
• …Marja na 10 jaar stopt met roeien?
• …We weer een nieuwe roeister erbij hebben ondanks de spierpijn, hè Mirjam?
• …Esther 'gewoon' in oktober 2007 weer meetraint voor een heatje Muiden Pampus Muiden in november?
• …Stuurman Ron 'vreemd' gaat en zich liet varen door een selectie der Zeven Dollen? Klik hier… en hier…
• …De Zeilvereeniging "De Onderlinge" haar 75-jarig bestaan heeft gevierd in september en Ron en Carrie meegefuift hebben ?
• …Jeanet even tijdelijk uitgeschakeld was in augustus omdat ze een brugleuning wilde wegkoppen?
• …Er een echte boom groeit op een oud fabriekspand langs de Zaan, klik hier…De Zeven Dollen teruggesleept werd van Het Zwaantje in West Knollendam naar de eigen ligplaats  Foto
• …De Zeven Dollen toch eigenlijk wel een prachtig logo heeft dank zij Mandy Kramer? Foto

Na achtervolgt te zijn door blessures en andere omstandigheden heeft de Zeven dollen eindelijk weer een wedstrijd in het verschiet. En wel de Amsterdamse Grachtenrace op 13 oktober 2007. De sloep lag weer tijdelijk geparkeerd bij werf 't Kromhout.

Bras, de hond van Dick van Amerongen, was best blij met al die roeiers op het erf die wel even met hem wilden spelen. Maar er moest natuurlijk wel een wedstrijd geroeid worden! Dus nadat alle tennisballen gegooid waren en Bras zijn tong bijna op de grond hing van vermoeiheid begonnen we met onze warming up.

In de sloep stuurman Ron op zijn vertrouwde plekje, op slag Linda en Carrie, middenbank Wieke en Esther en op boeg Jeanet en Angelina.  Na het inroeien even rekken en strekken en daarna trakteerde Michael ons op een kop koffie bij NEMO. Heerlijk!

Om 10:30 uur in de sloep en afscheid nemen van Doreen en Daphne, onze met een fotocamera gewapende supporters die mee gaan fietsen en de nodige steun gaan bieden.

Op de kade bij de start flink wat publiek; temidden daarvan staan gescheiden van elkaar een ambulance medewerkster en een man in politieuniform flink te zwaaien. Beiden hebben ze een collega naast zich staan.  Naar hun gesprekken kunnen wij slechts gissen, maar zij zijn beiden trots op iets of iemand van de Zeven Dollen. En wij, wij houden van hen.

Ron pept ons nog even op en we roeien op naar de start. Om elf uur precies worden we weggeknald bij het Oude Dock. Rompy neemt de leiding; wij volgen en de Nou-en doet dat achter ons. We proberen in cadans te komen met lange klappen en daar 30 van in een minuut. En wat een prachtig weer vergezelt ons op de tocht der tochten door de grachten van de stad Amsterdam. Na enige tijd horen we onze meefietsende supporters weer. Op een brug worden we verwelkomd met een 7 dollen vlag. Wat leuk en wat doet dat toch goed!

Wij roeien verder over de IJhaven, Ersthaven, Amsterdam-Rijnkanaal en het Lozingskanaal. Het begint al goed warm te worden en Ron besproeid ons waar we maar willen met water uit de "dollen-verdelger". Lekker verkoelend. Onze fans staan even verderop weer op de brug bij de Mauritskade. Wat zij niet weten maar wij wel zien is dat zij met hun koppies over een brugleuning hangen precies daar waar een voor ons duidelijk leesbaar waarschuwingsbord hangt; "Agressieve zwanen met jongen, PAS OP" De meiden begrijpen natuurlijk niet waarom we allemaal heel erg moesten lachen, maar aangezien we even iets anders aan het doen waren konden we er helaas geen foto van maken. Ook stuurman Ron had zijn handen vol aan het manoeuvreren onder bruggen door en het in zijn mond proppen van één van de vele bananen die hij tijdens zo'n wedstrijd wegwerkt. Natuurlijk, het is voor hem ook spannend, intensief en vermoeiend! Wij waarschuwen hem voor achterop komende beroepsvaart, maar alles wat voor de boeg gebeurt, is zijn zorg. Na de Amstel over gevaren te hebben duiken we het Amstelkanaal op. Onze fans delen mee dat ze even gaan lunchen en wij roeien lekker door naar het Olympisch Stadion. Dan komt het voor de meeste zo vervelende Kostverloren kade traject. Linda vindt het leuk, want zij heeft er vroeger gewoond. Dus wij vinden het dan ook wel weer leuk, al blijft het een lang recht stuk roeien. 

Op de Singelgracht worden we ingehaald door een sloep uit Harlingen. Ron probeert nog uit te leggen dat hij het brug gat aan stuurboord wil passeren en dat zij dan de bakboord toegang nemen. De stuurman reageert niet op Ron zijn gebaren taal en geschreeuw, maar gelukkig verloopt het zonder problemen. We snappen achteraf ook wel waarom de stuurman geen reactie gaf, er zat een Russisch team in de (geleende) sloep.

Vanaf een brug moedigde Joke ons aan en ook zij maakte foto´s van ons. Verder op horen we Daphne en Doreen weer, daarna de familie van Carrie met een glas Rosé in de hand al proostend op een goeie eindklassering. Ja ja, maar we moeten nog even. De spieren beginnen te protesteren tegen de intervallen die we nu te verwerken krijgen. Maar nog steeds had niemand ons zo snel al verwacht op dit punt van het parkoers. 

Overal waar we onder een brug doorkomen, horen we onze naam roepen. Veelal oud roeisters, of zij die net even de race (nog) niet aandurfden. Immers het zijn 24 en nog wat keiharde kilometers en het vennijn zit in de staart. En daar zijn wij naartoe op weg.   

We zitten nu drie uur in de boot en Ron wil graag de tijd van vorig jaar verbeteren. Dus we bijten ons vast in onze riemen en gaan op naar de finish. Op de Amstel wordt het met onze fans iets rustiger, men wil ons zien finishen en is alvast op weg daar naar toe. Maar uiteindelijk varen we het Oosterdok  weer op en ronden we de boeg van NEMO. `Nog 150 slagen`, roept Doreen ons vanaf de kade toe. Zij kan het weten, want ze heeft ik weet niet hoeveel keer de Grachtenrace geroeid en moest het dit jaar noodgedwongen aan zich voorbij laten gaan. Maar ze staat er toch en daar zijn we blij mee en trots op.

Na 3 uur, 24 minuten en 59 seconden zit het er op. We behalen een 14e plaats in het damesklassement waarin 31 teams zitten. We hebben er iets van 12 minuten sneller over gedaan als vorig jaar. En daar zijn we trots op.

Omstreeks 07:30 uur vertrokken we uit Purmerend met ons bijna 50 jarig sloepje “Zeven Dollen” op de trailer achter de auto. In de auto zaten onze iets jongere stuurman, coach, roadcaptain en lieverd Ron, de ook iets jongere SB slagroeister Carrie en de iets oudere SB boegroeister Joke. Een beetje slaperig nog en ook een beetje gezond nerveus. Voor Joke wordt dit haar eerste HT.

We rijden Noord-Holland uit over de afsluitdijk, die 75 jaar geleden onze Provincie verbond aan de in mijn ogen mooiste provincie van Nederland, Friesland. Hier is gezwoegd en geworsteld met de elementen om de dijk te kunnen sluiten. Hoe lang nog voordat hij vanwege de almaar stijgende waterstand verhoogd zal worden? Niemand weet het nog, maar we moeten waakzaam blijven.  Over zwoegen gesproken, dat gaan wij ook doen vandaag.

 “Wij gaan roeien op het wad,van Harlingen naar Terschelling,

sloepen vol, de riemen vast,van Harlingen naar Terschelling,

recht door zee op volle kracht,van Harlingen naar Terschelling” 

Nog geen week geleden heb ik dit lied uit volle borst meegezongen met Marcel Kramer op het roeiersfeest tijdens de Slag om de Zaan en op het moment dat ik dit schrijf speelt de mediaspeler het liedje af op mijn computer om mij weer wat inspiratie te geven. Ik mijmer wat weg tijdens de autorit en tuur wat over de voormalige Zuiderzee, maar naar mate we Friesland naderen zie ik kopjes op het water ontstaan! Hmm, de Meteo had gelijk, aanwakkerende wind uit ZW kracht 4 naar 6 Bft. Ja, dit wordt een mooie pot roeien. Waar het voor de beginnende HT roeisters, waarvan we er drie van aan boord hebben, nog even slikken zal worden. Maar de Koninginnerace mag je als sloeproeier natuurlijk niet zomaar voorbij laten gaan!  

Groepsfoto gemaakt in 2006

De bemanning bestaande uit Linda, Danielle, Jeanette, Wieke, Joke, ondergetekende en Ron waren er klaar voor. Ongeveer 17 km roeien, dat is wat we vandaag gaan doen. De trainingen in praktijk brengen. Het weer liet er geen twijfel over bestaan, dit gaat een zware pot worden. Harde tot soms zeer harde windstoten in een bui zouden ons kunnen treffen vandaag. De hele week regende het bijna continue. Goed voor de tuin na de droge periode van een maand maar minder plezierig voor een sloeproeier.

Om 13:00 uur moesten we starten, samen met de Kaapse pracht en de Octopus (Kuikensloep). Door de harde zuidwestelijke wind werden we over de startlijn geblazen, het moet een spectaculair gezicht zijn geweest. De stemmen van onze fans overstemden echter het windgeruis en het slaan van onze riemen in het water. Al gauw lag de Kaapse Pracht een stukje achter ons, dat gaf een goed gevoel. Die grote sloep met acht roeisters erin zou toch harder moeten kunnen. Vorig jaar nog verloren wij van ze met een minimaal tijdsverschil en dat mag vandaag niet gebeuren!

Op weg naar de Zaanbrug in Wormerveer werd er geclaxonneerd vanuit een auto op de kade. Trouwe fan Margreet Arends reed een stukje met ons op, al toeterend en joelend vanuit haar autoraam. Dát hebben we nodig Margreet, dank je wel! Even verderop in de Zaanbocht het binkie van onze Daan vergezeld door haar ander binkie, vader Ron, voor de verandering gewapend met fotocamera. Getoeter en gejoel op weg naar het eerste keerpunt(de Pr. Clausbrug). Daar arriveerden wij als derde sloep, na de Octopus en de Havendienst. En toen stik in het windje weer terug naar Wormerveer. Eerst weer langs de binkies en daarna hoorden we Margreet gelukkig weer luid en duidelijk! Daar ga je zo hard van! Eenmaal onder de Zaanbrug door langs Wilma’s fitness, ook zij stond ons aan te moedigen. Helaas daarna een kort stukje zonder fans langs de Zeepziederij, de showboat en de Zaanse schans op weg naar de Julianabrug.
Gelukkig op de brug weer wat fans die ons toeschreeuwden. Het was een lastig stukje roeien daar met de harde Zuidwestenwind, bij de Tate&Lyle fabriek leek het wel alsof we ons in de Bermudadriehoek bevonden. Van alle kanten kwam de wind en leek ons mee omhoog te willen trekken.

Bij de spoorbrug lag een controlebootje met daarin Martin (eega van Jeanet) en Petra, roeister bij de Huysman. Zij moesten de ploegen checken op het eventueel niet navolgen van de regeltjes. Natuurlijk werden we door hen luid aangemoedigd en staan we ook weer op de foto! De rondvaarboot met vips voer langs ons heen. Ze hadden zelfs een liedje voor ons ingestudeerd. Dank je wel Jolanda, het klonk heerlijk! Dan op weg naar de Verkadefabriek, waar tegenwoordig ook een fitnesscentrum en een spelletjesmuseum in gevestigd is. Maar koekjes bakken kunnen ze daar ook nog steeds, want het is een verademing om na de zetmeellucht van Tate&Lyle de sultana´s met bosvruchtenlucht te ruiken.
Bij het keerpunt aangekomen werden we net ingelopen door de Kaagtijgers. De inhaalmanoeuvre verliep niet geheel vlekkeloos. Wieke kwam even in botsing met een riem van de andere sloep en was even uit het veld geslagen. Ze herstelde zeer snel en al gauw mochten wij ook het keerpunt ervaren met lopen riemen aan bakboord.

Even daarvoor had ik net een paar slokken roosvicee weggewerkt, tijdens de extra inspanning bij het keerpunt heb ik hetzelfde slokje ongeveer 3 keer opgehoest en weer doorgeslikt. Ik voelde me net een herkauwende koe. Kort daarna moest ik even denken aan de ervaring van Linda die een keer vlak voor een training appelmoes had gegeten. Dat viel ook niet geheel lekker of zeg maar liever geheel niet lekker! Ik begreep meteen wat ze te verduren had gehad! We zullen maar niet verder in details treden.
Ergens op een van de flats langs de Zaan klonk gejuich voor Ron, het bleek zijn oom Joop te zijn. Gelukkig, dat hadden we weer even nodig. Eigenlijk hadden wij hier op het laatste stuk op weg naar de finish het windje in de rug verwacht, maar niets was minder waar. Af en toe hadden we hem toch weer tegen. Inmiddels waren we 2 uur onderweg. Dus weer langs de zoete koekjeslucht van Verkade, dan naar de cacaobonenlucht van Gerkens, de zetmeellucht volgde en als de wind iets anders had gestaan, hadden we ook nog de vers gebrande pindalucht van Duyvis geroken. Welkom op de Zaan, een prachtige rivier langs industrieel erfgoed. Op de Julianabrug hadden zich de laatste fans verzameld, eega van Joke, Kas met zijn dochter Melanie maakten foto´s en moedigden ons aan. Mel deed dat zelfs voor twee!

Dan het laatste sprintje, nu wel met de wind in de rug, op weg naar de finish. Daar werden we verwelkomd met schippersbitter en een zak Duyvisnootjes. Als toetje mochten we nog even zelf terugroeien naar de zeilvereniging `De Onderlinge` tegen de snoeiharde wind in en dat was niet fijn. Gelukkig kregen we een sleepje van een motorvlet en lieten we ons naar de haven brengen.
Moe maar voldaan gingen we van boord. Daarna omkleden en naar de feesttent om een biertje te drinken en een maaltijdsalade te verorberen.

De prijsuitreiking was een volslagen verassing! We kregen de Chris Renooy wisselbokaal, omdat we de beste Zaanse ploeg waren! Daarna in het algemeen klassement dames konden we ook nog eens de eerste prijs ophalen. Het kon niet meer stuk! De Zeven Dollen op het podium! Wat een geweldig gevoel. Bij de heren werd de Vergaan tweede en de Huysman vierde. Na de prijsuitreiking werd er nog even stevig doorgedanst en gefeest tot de spieren echt niet meer wilden en we naar huis zijn gegaan!
Einde van een mooi roeifestijn!